Als regionale belangenbehartiger zie ik dat sommige ondernemers nét wat gemakkelijker kunnen ‘schakelen’, relativeren en loslaten dan anderen. Hoe doen zij dat?
Onlangs was ik op bezoek bij een jonge ondernemer. Hij had zolang onder dermate hoge druk gestaan dat hij hulp zocht bij therapeuten om patronen te doorbreken. En nu, twee jaar later, zit er een totaal andere persoon aan tafel. Hij straalt rust uit, heeft overzicht en kan relativeren. Hij adviseert collega’s: maak jezelf misbaar! Zoek een hobby. Ga weg. Dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan. Er is immers genoeg te doen. Als je geen afstand neemt van een brandend gebouw kun je ook niet zien of je misschien beter het naastliggende gebouw nat kunt houden, vertelde een andere ondernemer mij. Zijn werk bij de brandweer en een locatie in het buitenland geven hem structureel afstand tot zijn bedrijf.
Een ondernemer met een agrarisch loonbedrijf vond dat zijn cirkel (het werkgebied, de klanten) altijd redelijk gelijk bleef. Dankzij een nieuwe transporttak en door zelf geregeld in de vrachtwagen te springen, komt hij bij heel andere bedrijven en spreekt hij andere mensen. Hij doet inspiratie op en onderweg heeft hij de nodige uren om rustig te reflecteren.
Dit staat haaks op de ondernemer die huilend bij mij aan tafel zit, omdat hij helemaal vast zit, door de bomen het bos niet meer ziet en (voor zijn gevoel) niet los kan laten. Hij kan nog geen zaterdag van huis zijn, want dan stort voor zijn gevoel alles in elkaar. Ik kan hem moeilijk adviseren bij de brandweer te gaan of een transporttak op te richten. Iedereen moet het proces echt op zijn eigen manier doormaken. Afstand nemen en erover praten in vertrouwen kan echter wél helpen een stap in de juiste richting te maken.
